تا کجا قصه هاباید ز دلتنگی نوشت؟تا به کی بازیچه بودن در دو دست سرنوشت؟تا به کی با ضربه های درد باید رام شد؟یا فقط با گریه های بی قرار آرام شد؟بهر دیدار محبت تا به کی انتظار؟خسته ام از زندگی باغصه های بیقرار
ریحانه – تهران
.
هر روز چشمانم را باز میکنمو تو نیستی این بی رحمانه ترین اتفاق هر روز من است